5. Boards, Bushwalkers & Birthdays 5. Boards, Bushwalkers & Birthdays
27 , shit, oud!. Dat was het eerste dat ik dacht toen ik wakker werd op mijn verjaardag, vrijdag 12 mei… Met gemengde gevoelens stapte ik... 5. Boards, Bushwalkers & Birthdays

27

, shit, oud!. Dat was het eerste dat ik dacht toen ik wakker werd op mijn verjaardag, vrijdag 12 mei…

Met gemengde gevoelens stapte ik uit bed en maakte ik me gereed om naar werk te gaan. Gelukkig bleef mijn humeur niet lang zo want op kantoor waren mijn collega’s zo lief geweest om m’n bureau te versieren met slingers, ballonnen en foto’s van ”typisch Nederlandse dingen”: klompen, windmolens en tulpenvelden. Voor het geval ik heimwee kreeg. Na uitgelegd te hebben dat bijna niemand meer met klompen loopt en de windmolens nu als attractie dienen voor Aziaten, vroeg de manager of ik naar de vergaderruimte wilde komen voor een bespreking. Achter mij ging de deur dicht, het licht uit, en stond er een taart met kaarsjes klaar en werd ik toegezongen door het voltallig personeel. Voor de gelegenheid hadden ze zelfs stroopwafels & drop gekocht en kreeg ik een cadeaubon voor de bioscoop. Ik was overdonderd door de vriendelijkheid en voelde me toen écht jarig. Na iedereen te hebben bedankt, gingen we snel aan de slag, want om 5 uur zouden we met z’n allen gaan borrelen in de stad. Het was tof om collega’s buiten werktijd te spreken en onder het genot van een drankje over andere dingen te praten dan contracten of uitstaande facturen. Er werd absoluut niet ingehouden dus na een paar uur ging ik licht strompelend maar voldaan richting huis. Hieronder wat foto’s van het team, de taart en mijn versierde bureau. De vlaggetjes en ballonnen zijn ondertussen weg, maar de posters van Nederland laat ik wel even hangen!

Resized_20170512_093007Resized_20170512_092910Resized_20170512_101557Resized_20170512_092937

Lerderderg state park

Even een weekje terug in de tijd: De zondag voor m’n verjaardag ben ik met de vertrouwde clique al vroeg de auto in gesprongen om richting Lerderderg State Park te rijden. Dit vrij onbekende park… (geen enkele collega kende dit park en ze moesten erg lachen om mijn uitspraak: ”lurdurdurk”)… ligt op 1 uurtje rijden ten noordwesten van de stad. Ik zag het als iets positiefs dat niemand er van gehoord had. Hoe minder mensen hoe beter; we hadden al genoeg Chinezen toeristen gezien tijdens onze Great Ocean Road trip.

Het geluk was met ons – op de parkeerplaats stonden slechts 3 auto’s en op een handjevol mensen na zijn we niemand tegengekomen tijdens de gehele wandeling. Het pad was écht een pad, want het was onverhard, ging dwars door de rivier waarbij we goed moesten opletten om droog te blijven, en sommige stukken waren stijl omhoog. Ik kon merken dat ik al een tijdje niet aan m’n conditie had gewerkt, want eenmaal boven stond ik te hijgen als een paard. Toch maar iets meer naar de sportschool… Spijt van de klim hadden we echter niet, want het uitzicht was fenomenaal en het enige dat we hoorden was het geluid van de wind en de vogels.

DSC09166 DSC09170

Wat opviel tijdens de afdeling was het grote aantal zwart geblakerde bomen. Bushfires (bosbranden) komen regelmatig voor in de hete zomers aangezien het wel 40 graden kan worden rond de kerst. Langs de wegen naar de verschillende natuurparken staan ‘bushfire meters‘ om aan te geven wat het gevaar niveau is. Gelukkig voor ons stonden alle meters op ‘low’ aangezien het slechts 19 graden is in de herfst. Het was een bizar gezicht, want sommige bomen waren van binnenuit uitgebrand terwijl de buitenkant nog wel in orde leek. Ik herinnerde me dat een collega had verteld dat bij echte bosbranden de hele stad naar rook ruikt. Nou is dat voor mij als Scout geen onbekende geur, maar als je in je pakje en stropdasje op kantoor komt en ‘s ochtends akl naar kampvuur ruikt, is dat denk ik niet heel prettig.

DSC09162 DSC09185 DSC09187 DSC09190

Surf weekend

De week erna vloog voorbij door de drukte op kantoor en de uitstapjes ‘s avonds naar de bioscoop, sportschool & de scouting. De reden dat ik het die vrijdag op m’n verjaardag niet al te laat had gemaakt, is omdat we de dag erna vroeg op wilden staan om richting Torquay te rijden voor een weekendje surfen! Met geen ervaring maar veel optimisme huurden ik board & wetsuit en liepen we vanuit de surfshop naar het strand. Het was lekker rustig en de golven leken niet al te hoog: perfect voor een amateur. De anderen hadden al wat meer ervaring dus kreeg ik een gratis cursus van 3 instructeurs. Na de handelingen op het strand te hebben geoefend, liep ik met m’n gigantische board onder m’n arm de zee in om de golven te temmen.

IMG_7824

Op het water waren surfers van alle leeftijden al dobberend aan het wachten op de volgende grote golf. Er waren veel jongeren van mijn leeftijd, maar ook jochies van amper 12 jaar die met volledige beheersing elegant van links naar rechts over de golven heen gleden met hun boards. Het ging ze zo gemakkelijk af, dat het allemaal niet zo moeilijk leek. Als zo’n ventje het kan, lukt mij dat toch ook wel? Eenmaal dichterbij de golven, waren ze toch iets hoger dan ik dacht en werd ik de eerste keren flink weggespoeld. Het zou me niets verbazen als ik m’n aanbevolen wekelijke hoeveelheid zout na 5 minuten al binnen had gekregen. Beetje bij beetje lukte het echter steeds beter om m’n plank onder controle te krijgen en lukte het zelfs een paar keer om op te staan. Het gaf een enorm euforisch gevoel en ik vroeg mezelf af waarom ik dit nooit eerder geprobeerd had. Ik nam mezelf gelijk voor om op cursus te gaan zodra ik hier klaar ben in Melbourne en wat verder richting het noorden ben afgereisd.

DSC09200

Die avond reden we naar het kleine ‘Bells beach Backpackers‘ hostel dat we geboekt hadden voor die nacht. Het was lekker huiselijk met een keukentje, woonkamer met wat banken en een TV waar natuurlijk football uitgezonden werd. De eigenaar verwelkomde ons en vertelde dat er maar 3 regels waren: 1. Niet de hond voeren, 2. Niet het huis af laten branden en 3. ”I’m not your mother”. Nu was dat laatste sowieso lastig aangezien het een man was, maar hij doelde waarschijnlijk op het netjes achterlaten van de keuken na gebruik. Tijdens het maken van het avondeten viel ons oog op de spelletjes kast waar Monopoly lag. Het leek ons wel leuk om voor het slapen ‘even’ een spelletje te doen na het eten, dus namen we het mee naar onze kamer. Dat ‘even’ duurde iets langer dan gedacht, want pas na 3 uur waren we klaar. Dat was gelijk weer ons portie Monopoly voor dit decennia.

De dag erna gingen we voor surfronde 2. Het was een stuk zonniger dan de dag ervoor dus na een paar keer overeind te zijn geklomen op m’n board, besloot ik op m’n hoogtepunt te stoppen en een beetje vitamine D te vangen. Muziekje aan, chippie erbij en het voelde gelijk als een strandvakantie. Rond zonsondergang reden we terug naar Melbourne want de dag erna moest iedereen weer aan de slag. Ik kwam tot de conclusie dat ik de midweek gebruik om energie op te sparen voor het weekend in plaats van andersom. Thuis kom ik in het weekend echt niet m’n bed uit voor negenen, terwijl ik hier rond die tijd al vaak onderweg ben naar het volgende avontuur. Prima wat mij betreft! Slapen doe ik wel als ik oud ben.

IMG_7924 IMG_7928

Dat was hem weer voor deze keer. Bedankt voor alle reacties, felicitaties en kaartjes. Ik vind het erg leuk om contact te houden met iedereen thuis dus stuur gerust een berichtje of laat een reactie hieronder achter. Ik lees alles!

Groeten uit Down Under,

David

Reacties

reacties

No comments so far.

Be first to leave comment below.