2. Dag 4. Eerste indruk 2. Dag 4. Eerste indruk
De nieuwe teller staat al weer op 4. Deze keer telt hij niet af, maar op, met een Fins vlaggetje als titel. De eerste... 2. Dag 4. Eerste indruk

De nieuwe teller staat al weer op 4. Deze keer telt hij niet af, maar op, met een Fins vlaggetje als titel. De eerste dagen in Helsinki zijn voorbij gevlogen. Afgelopen donderdag landde ik en Tuija stond op het vliegveld met een lief welkomstpakketje. Een bosje rozen, matchende onesie en een zenuwachtige glimlach. Voor haar was het natuurlijk net zo spannend als voor mij. Opeens was ik niet meer die jongen op Whatsapp, maar was ik daar echt, fysiek. En niet voor een weekje vakantie, maar om samen te gaan wonen in haar kamer in het centrum van de stad.

55704674_488390141695428_7843532214405955584_n Eenmaal uitgestapt wist ik de weg nog naar het oude pand aan de Lönnrotinkatu (wat ik nog steeds niet kan uitspreken) waar ik een paar weken terug voor het eerst heengelopen was. In tegenstelling tot nu, had ze op die koude 14e van februari geen idee dat ik opeens voor haar deur zou staan. De Valentijnsdag-verassing was groot en emotioneel. Zij dacht dat ik pas rond april weer in Nederland zou zijn. Een geheim dat ik voor bijna een half jaar voor haar verzwegen heb, maar aan iedereen had meegedeeld die het wilde horen in Nieuw-Zeeland.

De kamer zag er nog het zelfde uit. Een grote wereldkaart aan de muur omringd door uitgeprinte foto’s, het bed versiert met kerstlichtjes en een dynamisch tapijt op de vloer (lees: stapels en hopen kleding). Mijn moeder zou spontaan een aanval hebben gekregen maar het maakte mij niet uit zoveel uit. Ik was daar voor haar, en het blije gevoel van eindelijk bij haar zijn was (gelukkig) sterker dan de opruimdrang die ik misschien toch wel een beetje ge-erft heb.

55759835_316626745667448_8671496897124368384_nDe volgende dag liepen we in de Finse zon richting de kust, waar de meeste sneeuw verdwenen was, maar enkele ijsschotsen nog dobberden tussen de schepen. Het was niet zo koud als de vorige maand, maar de frisse wind jaagde ons na een uurtje wel een cafe in voor een warme bak thee. De zee is op loopafstand van haar huis, evenals een aantal parkjes die volgens Tuija ‘s zomers vol zitten met studenten die in de zon aan het leren zijn, muziek maken of aan het picknicken zijn. Ik kan niet wachten tot ik weer met korte mouwen kan lopen, zoals afgelopen kerst ;-)

In het weekend was ik alleen thuis. Nou ja, in de kamer dan. Het studentenhuis heeft 8 kamers en 11 bewoners die waarschijnlijk niet allemaal 100% legaal wonen (kuch). Toch ervaarik het niet als een druk huis want iedereen heeft andere werktijden en lesroosters. Tot op heden heb ik nog niet in de rij hoeven staan voor de douche en gelukkig zijn er twee toiletten voor als je een grote boodschap hebt. In de gezamenlijke keuken staat een eettafel met wat stoelen en iedereen heeft een eigen deel in de koelkast, vriezer en de kastjes. Wie had gedacht dat ik op mijn 28e toch nog op kamers zou gaan wonen? Tijdens mijn studie heb ik het kunnen vermijden door lekker thuis te blijven wonen, maar Tuija had weinig keus. Ze komt uit een klein dorpje waar alleen een basisschool was, dus woont zij al vanaf haar 16e op kamers in 3 verschillende huizen. Dit weekend was ze op kamp het haar koor, dat zij net zo fanatiek beoefend als ik de Scouting thuis. Dit gaf mij wel de kans goed uit te slapen en mijn (en haar) spullen op te bergen. Ook heb ik alle huisbewoners leren kennen. Ik ben niet de enige buitenlander, zo is er een Fransman, Irakees en nog een Nederlandse jongen. Met zoveel huisgenoten is er altijd wel iemand om een praatje mee te maken, wat wel fijn is als Tuija op pad is. Iedereen spreekt ook Engels dus communicatie is tot op heden geen probleem. Toch ben ik wel al begonnen met het leren van de taal, want dat zal mijn baankans aanzienlijk vergroten en dan kan ik wat diepere gesprekken voeren met haar moeder dan alleen ‘How are you?’.

Het grote plan is om een baan te vinden in Helsinki om zo geld te sparen voor een volgende reis. De afgelopen twee jaren in Australië en Nieuw-Zeeland hebben mijn reislust alleen maar verder vergroot en net als ik wil Tuija ergens een busje kopen en daarmee rond trekken. Misschien wel de westkust van Australië? Eerst maar een inkomen zien te vinden. Misschien wel in het Bierhuis Rotterdam?

55822302_636024973507795_811352483656892416_n 55949709_722354641514124_7782449674853548032_n 55929395_988364871361739_837421633768521728_n 55869512_2033123826810946_2356831731375407104_n

Reacties

reacties