4. Twee maanden later 4. Twee maanden later
Hoera! Weer een belofte verbroken! Niet wekelijks een blog maar tweemaandelijks. Discipline is niet mijn sterkste kant. Nu maar hopen dat er geen toekomstige... 4. Twee maanden later

Hoera! Weer een belofte verbroken! Niet wekelijks een blog maar tweemaandelijks. Discipline is niet mijn sterkste kant. Nu maar hopen dat er geen toekomstige werkgever meeleest.

Ondertussen zijn er twee maanden voorbij sinds het laatste bericht en bijna 10 weken sinds mijn verhuizing naar Helsinki, Finland. Tijdens het schrijven van de vorige blog was ik nog druk op zoek naar werk, hobbies, sport en daglicht. Ondertussen zijn de meeste dingen daarvan aardig goedgekomen.

62226536_2380035252320150_7741069829620105216_nEerst de categorie hobbies! Thuis … (ook weer zo’n woord). Even opnieuw: In Nederland heb ik jaren lang enthousiast volleybal gespeeld in een seniorenteam recreantenvereniging. Aangezien ik iemand ben die in beweging moet blijven, ben ik hier al snel op zoek gegaan naar een clubje om deze te versterken. Na heel wat websites van het Fins naar het Engels vertaald te hebben, vond ik een vereniging die twee keer per week speelt in de sporthal in de buurt. Geen training, puur opwarmen en lekker volleybal spelen. Een sms’je later kreeg ik een uitnodiging om de volgende avond mee te spelen en zo moest ik snel op zoek naar een paar zaalschoenen, want mijn eigen liggen ergens in de opslag in Nederland. Zo zelfstandig en onafhankelijk dat ik ben, heeft mijn moeder ze betaald zodra ze er lucht van kreeg en de volgende avond liep ik met mijn nieuwe Adidasjes de drukke sporthal binnen. Na overdreven verdwaald rond te hebben gelopen kwam er iemand van het team naar mij mij toe met de vraag of ik David was en na een rondje handen schudden hingen we het net op. Ik was net als in m’n oude clubje één van de jongsten en met 10 jaar ervaring op zak begon ik best zelfverzekerd met opwarmen. Ik zal die ouwetjes eens wat laten zien, dacht ik. Tot we begonnen met inslaan.  M’n onderkaak hing al snel op half 7 toen ik zag wat een klappen sommigen uitdeelden. Toen vertelde de coach dat een aantal van dit internationale gezelschap in de A klasse gespeeld hebben en zelfs in het nationale team van Finland en Rusland. Het niveau lag dus een stukje hoger dan wat ik gewend was en opeens was ik niet meer een van de ‘beste’, maar rende en rolde ik over het veld om te bewijzen dat ik niet zo heul slecht was als dat ik leek. Goed. Echter vonden ze mij een prima aanwinst en zo speel ik – flink zwetend – wekelijks een paar potjes volleybal!

62397218_429213947661267_212301607830814720_nHobbies ²: Als je mij een beetje kent dan weet je dat ik al jaaaren op Scouting zit. Lid geworden toen ik een 8-jarig ventje was en leiding sinds mijn 16e. De afgelopen twee jaar in Australië en Nieuw-Zeeland heb ik het privilege gehad veel groepen te mogen bezoeken om verhalen, spelletjes en badges uit te wisselen. (Wederom) via Facebook ben ik hier al snel in contact gekomen met een groep in Helsinki die – gelukkig voor mij, maar zeker ook hun leden – in twee talen hun opkomsten draaien! Er zitten een aantal kinderen uit het buitenland bij en zo wordt alles dat ze ondernemen in het Fins en Engels uitgelegd. In de speltak (leeftijdsgroep) waar ik ben gaan kijken (10-12 jarigen) staat het tweekoppige leidingteam wekelijks op woensdag avond voor een groep van 17 kinderen. In tegenstelling tot Nederland komen ze hier net als in NZ en AUS doordeweeks bij elkaar. Na een kleine introductie speelden we een spel dat ik had voorbereid en aan het einde van de opkomst vroegen ze of ik vaker wilde komen! Natuurlijk wilde ik dat en zo versterk ik sindsdien het leidingteam en hebben we al aardig wat leuke dingen gedaan, maar wat & waar is voor een volgend verhaal!

63027262_331200027573544_4168570385618436096_nWerk..: Tja.. Werk.. De afgelopen jaren op reis was het steeds redelijk snel gelukt een baantje vinden wanneer ik weer eens krap bij kas zat. Zo had ik via mijn laatste werkgever in Nederland al vóór aankomst een baan weten te regelen in Melbourne, Australië. op het Noordereiland van Nieuw-Zeeland hadden ik en mijn reisgenootje Ezra binnen een dag al een baan bij een fruithandelaar en zijn we zelfs 3 keer van baan gewisseld binnen een paar dagen. Op het Zuidereiland duurde het 10 hele dagen voor ik aan de slag kon in de een dorpssupermarkt en met deze wetenschap op zak had ik gedacht binnen een weekje wel een baan te hebben in de grote stad Helsinki. Nou niet dus.

Weken lang heb ik het internet afgespeurd en ben ik door de stad gaan dwalen om CV’s af te geven en handjes te schudden. Niemand liet iets van zich horen. De dagen leken oneindig – helemaal omdat m’n vriendin Tuija weinig thuis was door haar afstuderen, koor en afspraakjes. Allereerst schreef hotels en hostels aan of ze een plaatsje hadden in hun receptie team. Ik heb immers Hotel Management gestudeerd en schrijf bijna beter Engels dan Nederlands (maar dat had je vast wel door na het lezen van m’n blog..) Raar genoeg is het bij alle ho(s)tels een vereiste dat ik naast Engels ook Fins spreek en dat is dus niet het geval. Toen dat niks werd wilde ik mij aanmelden bij bezorgservices Foodora en Wolt (soort van Thuisbezorgd). Na een week kreeg ik eindelijk antwoord en informeerden ze mij dat ik eerst een Finse bankrekening moet hebben. Ja dat is leuk, maar ik kan alleen een Finse bankrekening openen als ik een ‘belastingnummer’ heb. Maar die kan ik alleen maar krijgen als ik een baan heb. Een vicieuze cirkel dus, want ze wilden mij geen (concept) contract geven. Die optie viel dus ook af. Toen postbezorging! Hoe lekker is het om met een fiets of busje een beetje pakketjes rond te brengen. Ik stuurde mijn CV naar Posti en al snel kreeg ik een uitnodiging voor een sollicitatie! Bingo! In m’n nette overhemd stond ik de week er na in het kantoor van het uitzendbureau dat personeel levert aan Posti. Echter vertelden ze mij dat ik toch wél Fins moet kunnen voor deze baan, maar ze ”zouden het laten weten”. Nou nooit meer iets gehoord dus. Waarom zou ik in vredesnaam Fins moeten begrijpen bij het flikkeren van brieven door een brievenbus? Ik was redelijk gefrustreerd (en merk dat het weer omhoog borrelt nu ik dit schrijf).

Toen bleef er maar een categorie over – de simpelste maar ook juist die ene die ik probeerde te vermijden: bediening. Niet dat ik het nou zo’n nare baan vind, maar omdat ik het 1: al jaren gedaan heb en graag iets nieuws zou willen doen, 2: ik niet zulke sterke handen heb om drie stenen borden tegelijk vast te houden, en 3: ik in drukke ruimtes maar lastig dingen kan verstaan. (hè? wat zegt u? 2 bier? – oh fristi). Oh en 4: ik spreek nog steeds geen Fins. Dan blijft er maar weinig over. Naar mate de dagen vorderden ging mijn nachtrust er niet op vooruit. Mijn bankrekening liep langzaam leeg (helemaal met de bierprijzen van hier, zie onderstaande foto) en verveling sloeg toe. Waar was ik aan begonnen? Wat doe ik hier? In Nederland liggen de banen voor het oprapen en ik zit hier te kutten omdat ik de taal niet spreek. Daar bovenop is het landelijke werkloosheidspercentage het dubbele van Nederland en in de stad nog eens een paar procenten hoger. Erg makkelijk maak ik het mijzelf niet.

62157140_1210157139163390_3901867085633945600_nHet werd dus hoog tijd om alle zeilen bij te zetten en het grootste probleem aan te pakken. De taal. Gewapend met een woordenboek, schriftje en kinder-stickerboek voor Fins – Engels begon ik op een maandag zo’n vier a zes uur per dag te spenderen in de bibliotheek. Aan de grammatica is geen touw vast te knopen dus flikkerde ik er maar een pot lijm overheen om de regels en uitzonderingen vast te plakken in m’n hersenen (poëtisch hé). Ondertussen bleef ik wel solliciteren en ergens in de week daarna liep ik het Hard Rock café binnen om te vragen of ze een baantje achter de schermen hadden. Het antwoord was ja. Ja?! Ja! Ze zochten nog een keuken assistent en ik zag mijzelf al helemaal met een wit papieren hoedje hamburgers jongleren. Echter vertelde de manager dat ‘kitchen assistent’ in dit geval eigenlijk afwasser betekende. Anno 2019 zijn er gelukkig spoelmachines dus hoe erg kan het zijn? Iets is beter dan niets! Met een brede glimlach liep ik 20 minuten later naar buiten want ik mocht die zaterdag komen proefdraaien! Is dit eindelijk het omkeerpunt? Lukt het dit baantje te bemachtigen?

Volgende keer het antwoord. (het antwoord is ja)

Reacties

reacties